http://gorbatedasht.blogfa.com/ بررسی اسعار سهراب سپهری و دل نوشته های یک غریب fa blogfa.com Thu, 20 Sep 2007 07:45:47 GMT http://gorbatedasht.blogfa.com/post-58.aspx چند روز پیش کتابی را از دوستم گرفتم که نامش بود: خانه ی دوست کجاست. کتاب فوق العاده ای درباره ی سهراب بود. در این کتاب گران مایه که استاد صایم کاشانی زحمتش را کشیده، بزرگان ادب معاصر هشت کتاب را نقد می کنند. همچنین خاطرات فرح بخشی هم از نزدیکان سهراب دستچین شده که خواندنش خالی از لطف نیست. از آن جا که دست یازیدن به این کتاب کار ساده ای نیست، آدرس دقیقش را ذکر می کنم: <BR/>نام: خانه ی دوست کجاست مؤلف: استاد سید علی اصغر صایم کاشانی انتشارات: مرسل(کاشان) شابک: 1-67-6446-964<BR/><BR/>در ضمن می توانید به آدرس رو برو هم مراجعه کنید: www.morsalpub.com <BR/>http://www.morsalpub.com/images/cover/medium/khaneye-doost-kojast.jpg Thu, 20 Sep 2007 07:45:47 GMT http://commenting.blogfa.com/?blogid=gorbatedasht&postid=58 roohid http://gorbatedasht.blogfa.com/post-58.aspx http://gorbatedasht.blogfa.com/post-57.aspx قبل از هر چیز باید از فاصله افتادن در درج مطالب عذر خواهی کنیم. درگیر ثبت نام دانشگاه بودیم و تهیه ی ویژه نامه. به هر حال امروز مطلب کوتاهی را خدمتتان عرض می کنم:<BR/> دیروز مشغول تماشای فیلم ((طعم گیلاس)) عباس کیارستمی بودم. دو تا دیالوگ در فیلم بود که به شدت من را به یاد سهراب سپهری می انداخت. نخست: (راننده با صدای غصه دار) من می دونم که خودکشی گناه کبیره است ولی خوشبخت نبودن هم گناه بزرگیه. دوم:(پیرمرد با لباس نصیحت ولهجه ی آذری) اصلاً همه چیه دنیا رو بذار کنار، آدم نمی تونه از مزه ی یه گیلاس بگذره.<BR/> Mon, 17 Sep 2007 15:19:24 GMT http://commenting.blogfa.com/?blogid=gorbatedasht&postid=57 roohid http://gorbatedasht.blogfa.com/post-57.aspx http://gorbatedasht.blogfa.com/post-56.aspx برای دومین بار به عرض می رسانیم که گروه نویسندگان غربت دشت در نظر دارد برای روز پانزدهم مهر ماه، سالروز تولد سهراب سپهری، ویژه نامه ی رایگانی را در اختیار علاقه مندان قرار دهد. در صورت تمایل کافی است فقط به ما ایمیل بزنید.<BR/><BR/>gorbatedasht@yahoo.com Thu, 06 Sep 2007 07:12:20 GMT http://commenting.blogfa.com/?blogid=gorbatedasht&postid=56 roohid http://gorbatedasht.blogfa.com/post-56.aspx http://gorbatedasht.blogfa.com/post-55.aspx متاسفانه هیچ کدام از این هشت نفری که شرکت کرده بودند به جواب صحیح نرسیدند. گزینه ۳ سه صحیح بود. لطفا برای اطلاعات بیشتر به مقدمه کتاب اطاق آبی انتشارات سروش مراجعه فرمایید.&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; </P> <P>&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; مدیریت وبلاگ</P> Sat, 01 Sep 2007 19:30:21 GMT http://commenting.blogfa.com/?blogid=gorbatedasht&postid=55 gorbatedasht http://gorbatedasht.blogfa.com/post-55.aspx http://gorbatedasht.blogfa.com/post-54.aspx زیاد شنیده نشده که سهراب در قالب سنتی شعر بگوید. ولی سهراب غزلیات شیوایی داشت که کمتر به آن اشاره می شد. مهمترین ایرادی که می توان به این غزلیات نسبت داد شاید این باشد که همچون دیگر اشعار سهراب شناسنامه ای از سهراب ندارند. سعنی جایی از آن نمی توان امضای اثر سهراب را دید. این غزلیات را نخستین بار ژریدخت سپهری در کتاب ((هنوز در سفرم)) منتشر کرد. قرار شده که در ویژه نامه&nbsp; نمونه ی دیگری از این غزلیات را چاپ کنیم. در صورت تمایل جهت دریافت ویژه نامه ی رایگان به ما ایمیل بزنید.</P> <P>این نوا چیست که از&nbsp;پرده ی جان می شنوم&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; گوش دل باز که اسرار نهان می شنوم</P> <P>پس این پرده چه سوزی و چه سازی است که من&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; آتشیننغمه ای از زخمه ی جان می شنوم</P> <P>آن سروشی که مرا بود به سر منزل شوق&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; دیده هوش به راهش نگران می شنوم</P> <P>نشنید آنچه مرا گوش خرد در همه عمر&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; حالیا مست می&nbsp;ذوقم و آن می شنوم</P> <P>ای نوازنده فکن زخمه مزن راه دگر&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;که من از ساز پس پرده فغان می شنوم</P> <P align=center>با&nbsp;می حال کنار آمد و دل محرم شد</P> <P align=center>ای بسا راز چو رفتم زمیان می شنوم&nbsp;</P> Fri, 31 Aug 2007 15:13:24 GMT http://commenting.blogfa.com/?blogid=gorbatedasht&postid=54 roohid http://gorbatedasht.blogfa.com/post-54.aspx http://gorbatedasht.blogfa.com/post-53.aspx <FONT size=4>&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; &nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;چرا سهراب؟&nbsp;&nbsp;</FONT>&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;حاشیه ای درباره شعر نو و کهن <P></P> <P>واقعا چرا سهراب؟ چرا به سهراب پناه می بریم و به سایرین نه؟اصلا گامی به عقب تر برویم: چرا به شعر پناه می بریم؟</P> <P>آگاتون فیلسوف یونانی در ضیافت افلاطون می گوید: "عشق شاعر است و موجب شاعری دیگران نیز عشق است. پس کسی که چنین است ناچار خود باید شاعر باشد . سایش دست عشق میردمان را شاعر می کند. هر چند پیش از آن با خدای شعر بیگانه باشد."</P> <P>شعر غایت جهان است.شعر هنر است. و هنر کمال انسان ."هنر غریزه آفریدگاری انسان است(از تعبیرات آقای شریعتی)". تعریف خود سهراب سپهری از هنر-که در کتاب هنوز در سفرم آمده-چنین است:</P> <P>&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; "هنر درنگ ماست.نقطه ای است که در آن تاب سرشاری را نیاورده ایم و لبریز شده ایم"</P> <P><IMG style="WIDTH: 312px; HEIGHT: 211px" height=364 alt="" hspace=0 src="http://i6.tinypic.com/4l3g115.jpg" width=416 align=baseline border=0></P> <P>همه ما روز و شب لبریز می شویم و متاسفانه گاهی خالی می شویم در همان روز و شب.اما در بین ما افرادی هستند شاعر. شاعر به معنای دارنده احساس&nbsp;. شعور و درک.آن ها ادراک می کنند و به زبان می اورند و چون "شاعر " هستند زیبا به زبان می آورند. و انسان خواستار زیبایی است. لذا طالب شعور است و اینجاست که نیاز به شعر و هنر رخ می نماید.</P> <P>&nbsp;به اول برگردیم.چرا سهراب می خوانیم؟ من- انسان دهه&nbsp;شصت-بین خود و شعر کهن فاصله های بسیار می بینم. و می دانم برای فهمیدن حافظ و سعدی و ... باید با دوران آنها عجین شد تا حرف دل آنها را فهمید. آخر شعر هنر زمان و لحظه است.برای فهم آن شعر ها باسد علم کلمه را آموخت. باید آرایه دانست. ولی در برابر شعر سهراب چه؟ اصلا شاید درنگی .... "شعر"؟ آنهم شعر سهراب؟ ...بله شعر. شعر نو آن نیست که شاعر شعر نو عاجز از گفتن شعر قدیم باشد و یا با آن سر ناسازگاری داشته باشد. نه. شاعر نو می داند با مردم نو و به تبع آن افکار نو سر و کار دارد.مردمی که روز به روز در "سطح سیمانی قرن" زندگی تر می شوند و اینان نیاز به نجات دارند.</P> <P>در زمانه ما شعر کهن کارش به جایی کشیده شده است که تبدیل به یک "چیز قشنگ" شده است! "چیزی" برای تصنیف و یا "مشقی" موزون برای خطاطی و " حرفی " زیبا برای سخن زاندن و ... و نهایتا کتابی قطور در کتابخانه. شعر کهن برای من غرابت می آورد.وقتی دستور قدیمی و واژه های پر طمطراق را می شنوی و می گویی&nbsp; : "برای من که نیست ولی هر چه هست "قشنگ" است".&nbsp; چه برای ادای یک عبارت هر چند در اوج بسیار پیچ و تاب می دهد و خود را به مشغله می اندازد. برای مثال یک مقایسه:</P> <P>دوش وقت سحر از غصه نجاتم دادند&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; وندر آن ظلمت شب آب حیاتم دادند</P> <P>چه مبارک سحری بود و چه فرخنده شبی&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; آن شب قدر که این تازه براتم دادند</P> <P>&nbsp;&nbsp; یا&nbsp;&nbsp; </P> <P>&nbsp;دوش دیدم که ملایک در میخانه زدند&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; گل آدم بسرشتند و به پیمانه زدند&nbsp; (حافظ)</P> <P>اما بشنوید از سهراب که چگونه همان معنا را ادا می کند:</P> <P>باد می رفت به سر وقت چنار&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; من به سر وقت خدا می رفتم</P> <P>در آن شعر اول از حافظ استبعاد موج می زند."دوش" یعنی وقتی خاص. یعنی تنها رفتن.حافظ یکتا می رود و آب حیات به او می دهند. آب حیات چیست؟ خوشا به حال او که به این مقام نایا آمده است. حتما باید سیر و سلوکی داشت و رنج و مرارتی برد تا بدان جا رسید. ولی این نقاش ساده زیست کاشی دوران ما می گوید:</P> <P>" سالها پیش در بیابان های شهر خودمان زیر درختی ایستاده بودم . ناگهان خدا ان چنان نزدیک امد که من قدری به عقب رفتم" ( از کتاب هنوز در سفرم). </P> <P>این نقاش قرن بیست&nbsp; این گونه می گوید و آن خواجه شیراز آن گونه. حال آنکه سهراب تا این اندازه ساده و روان صحبت می کند دلایلی و مباحثی دارد که بیان می شود.</P> <P>ممکن است تصور شود شاعری که تا این اندازه"ساده" می گوید اصولا شعر گفتن به معنای قدیم را بلد نیست.گیریم هم که بلد نباشد. او طریق دیگری را برای حرف زدن و انتقال دادن یافته است که خاصه آن دنیا-دنیای هم اکنون-&nbsp;است.(هر چند سهراب غرلیاتی چند هم دارد که در کتاب هنوز در سفرم آمده است. اما هیچ وقت غزلیات سهراب اقبال اشعارنوی او را پیدا نکرد). در واقع در این نوع"ساده گویی" هدفی مهم تر از "زیبا حرف زدن" وجود دارد.چه در طول تاریخ برای این "زیبا گویی" چه رنج ها که برده نشده و چه حرف ها و هدف ها که در خلال سطور و قافیه ها از بین نرفته است. مولانا می گوید:</P> <P>&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; قافیه اندیشم و دلدار من&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; گو میندیش جز دیدار من</P> <P>فرقی اساسی که بین شعر نو و شعر کهن وجود دارد تغییر زوایای دید است.در شعر کهن "خوب" ها و "بد" ها تعریف شده بودند. و بر این معیار&nbsp;سخن ها رفته بوده است. مثلا در شعر&nbsp;سعدی همواره از لاله سرخ و بلبل و ... حرف به میان می آید و شاعر آن دوره از شدت نکوهش سخنی از سایر گل ها و پرنده ها&nbsp; و کلا چیز های دیگر به میان نمی&nbsp;آورد. ولی سهراب می گوید: "چرا&nbsp;در قفس هیچ کسی کرکس نیست و گل شبدر چه کم از لاله قرمز دارد" و " چشم ها را باید شست جور دیگر باید دید". در جای دیگر می گوید:"هیچ کسی از دیدن یک باغچه مجذوب نشد". و حتی " هیچ کسی&nbsp;زاغچه را سر یک مزرعه جدی نگرفت". و در نامه ای می نویسد:</P> <P>"من از همه صخره ها بالا نخواهم تا بلندی را دریابم. از دوباره دین هیچ رنگی خسته نخواهم شد."نگاه را تازه کرده ام". من هر آن تازه خواهم شد و پیرامون خویش را تازه خواهم کرد" </P> <P>"همه چیز چنان است که می باید. آموخته ام که خرده نگیرم. شکفتگی را دوست دارم و پژمردگی را هم"&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; از کتاب هنوز در سفرم</P> <P>این ها سنت شکنی نیست.بدعت هم نیست.این ها تکذیب نیست.این ها حاصل تکان دادن سر و دیدن از یک زاویه نو است.در این سخنان و اشعار-اشعار و سخنان سهراب- از چیزی کم نشده است. بلکه خوبی ها وسعت یافته است. کرکس و گل شبدر و پژمردگی همبه جمع بلبل و لاله سرخ و شکفتگی پیوسته است.وقتی خوبی این یکی را تایید می کنیم کهر تکذیب بر دیگری نزده ایم.</P> <P>&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; به جرم آنکه غزل خوان و سفره آرا نیست </P> <P>&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; کلاغ را نتوان گفت که مرغ زیبا نیست.&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; (مفتون)</P> <P>وقتی بتوانی به خودت بقبولانی که "زشت سابق" در ردیف "خوب سابق" است و هر دو با هم "خوب جدید" را تشکیل می دهند اآن وقت است که وارد فلسفه&nbsp;سهراب و سهراب ها شده ای . آن وقت در می یابی که معنا آن قدر هست که ظاهر چندان اهمیتی نداشته باشد . </P> <P>در واق شعر نو می گوید:" می خواهم حرف بزنم"&nbsp; و مغز "حرف" همان چیزی است که مهم است. می ترسم که "حرفم" در بین قافیه ها و ردیف ها و زیبایی ها گم شود. برای من حرفم مهم است.همین".</P> <P>سهراب را می خوانیم چون به ما نزدیک است . نه اینکه سست باشیم&nbsp; و ناتوان. نه. به&nbsp;سهراب گوش می دهیم چون او زاده ی همین "عصر معراج پولاد" است. او هم از گرمای حاصل از "اصطکاک فلزات" رنج برده است و آن وقت راهنمایی کرده است که:</P> <P>باید کتاب را بست&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; باید بلند شد&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; در امتداد وقت قدم زد&nbsp;&nbsp;&nbsp; گل را نگاه کرد&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; ابهام را شنید</P> <P>باید دوید تا ته بودن&nbsp;&nbsp; باید به بوی خاک فنا رفت&nbsp;&nbsp;&nbsp; باید به ملتقای درخت و خدا رسید.&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; </P> <P>باید نشست&nbsp;&nbsp; نزدیک انبساط&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; جایی میان بیخودی و کشف</P> <P>&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; &nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; پایان. </P> <P>&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; د.هدایتی -مرداد ۸۶</P> Thu, 30 Aug 2007 16:49:18 GMT http://commenting.blogfa.com/?blogid=gorbatedasht&postid=53 gorbatedasht http://gorbatedasht.blogfa.com/post-53.aspx http://gorbatedasht.blogfa.com/post-52.aspx <DIV class=cl3><B><FONT color=#c78300 size=2>مصاحبه با احمد شاملو</FONT></B><BR><FONT color=#c78300>[ احمد شاملو ]</FONT> <BR><BR> <P align=justify><FONT color=#0066ff>- آقاي شاملو ، از فروغ و سهراب شعر كدام يكي بيشتر به دلتان مي نشيند ؟<BR></FONT>- فروغ . چون عرفان سهراب را باور نمي كنم .<BR><FONT color=#0066ff>گفتم : - زبان سپهري براي مردم دلپذير تر است . اما مثل اينكه شما با زبان سهراب زياد موافق نيستيد و حتا يك جايي گفته ايد آبتان با هم به يك جو نمي رود</FONT>.<BR>- ولي من با "زبان" سهراب اشكالي ندارم. چون او و فروغ را از اين لحاظ در عرض هم مي گذارم. مشكل من و سهراب دنيايي است كه او از آن صحبت مي كند . من دنياي او را درك نمي كنم. بهشت او اصلا از جنس جهنم من نيست. ببين : تو حتا وقتي كه تا خرخره لمبانده باشي هم مي تواني معني حرف مرا كه مي گويم "گرسنه ام " بفهمي. چون سيري تو و گرسنگي من از يك جنس است منتها در دو جهت . من اگر غذاي كافي بخورم حالت الان تو را درك مي كنم و تو اگر تا چند ساعت ديگر چيزي نخوري معني حرف مرا. اما من اگر خودم را تكه پاره هم بكنم نمي فهمم جغرافياي شعر سپهري كجا است. چاپلين در "لايم لايت" نقش گرسنه بيخانماني را بازي ميكند كه در وصف بهار ترانه يي مي خواند . بهاري كه او وصف مي كند بهار دلنشين همه مردم روي زمين است فقط <BR>نا گهان يك جا به يك دوراهي مي رسد كه مخاطبان ترانه بي اختيار به دو دسته تقسيم مي شوند :<BR>گروهي كه از فرط خنده پس مي افتد و گروهي كه دل و چشم شان پر از اشك مي شود . و اين ، سطر پاياني ترانه است. آن جا كه ولگرد گرسنه خم مي شود گل خودرويي را مي چيند و مي گويد:<BR>" بهار براي اين زيبا است كه اگر از گشنگي در حال مرگ باشي مي تواني با چيدن گل ها دلي از عزا در آري !".- پاره آستر آويزان پشت كتش را جلو سينه وصل مي كند و گل به آن زيبايي را با تشريفات كامل و اشرافي صرف يك غذاي رسمي، با لذت و اشتهاي تمام مي خورد ! - بهار ما و گل زيباي صحرايي گرسنگان از جنس واحدي نيست. مثل دنياي پر اضظراب من و دنياي عرفاني سهراب ... اما البته اين دو موضوع هيچ ربطي به مساله سوم ندارد. سپهري انساني بود بسيار شريف و عميقا و قلبا شاعر. مشكل من و او اين بود و هست كه جهان را از دو مزغل (1) مختلف<BR>نگاه مي كرديم بي اينكه شيله پيله اي در كارمان باشد.<BR><FONT color=#0066ff>- از سهراب سپهري هم تا اين جا كه من ديده ام خيلي حرف زده اند . <BR></FONT>شاملو به سرعت گفت : -- زبان سهراب در تراز فروغ قرار مي گيرد اما شعر او را من نمي پسندم . زبان و شعرش گاهي بسيار زيبا است اما باب دندان من نيست.<BR><FONT color=#990000>قيافه خبر نگار پر از حيرت شد و شاملو به شتاب حيرتش را بر طرف كرد:<BR></FONT><BR>- ببينيد خانم : شعر سهراب مي كوشد عارفانه باشد . من از عرفان سر در نمي آورم اما تا آن جا كه ديده ام و خوانده ام عرفا خودشان هم نمي دانند منظور عرضشان چيست . من و آنها با دو زبان مختلف اختلاط مي كنيم كه ظاهرا كلماتش يكي است.<BR>سپهري هم از لحاظ وزن مثل فروغ است گيرم حرف سپهري حرف ديگري است. انگار صدايش از دنيايي مي آيد كه در آن پل پوت و ماركوس و آپارتايد وجود ندارد و گرفتاريها فقط در حول و حوش اين دغدغه است كه برگ درخت سبز هست يا نه . من دست كم حالا ديگر فرمان صادر نمي كنم كه " آن كه مي خندد هنوز خبر هولناك را نشنيده است " (2) ، چون به اين حقيقت واقف شده ام كه تنها انسان است كه مي تواند بخندد : و ديگر به آن خشكي معتقد نيستم كه " در روزگار ما سخن از درختان به ميان آوردن جنايت است " (3) ، چون به اين اعتقاد رسيده ام كه جنايتكاران و خونخواران تنها از ميان كساني بيرون مي آيند كه از نعمت خنديدن بي بهره اند و با ياس ها به داس سخن مي گويند . (4) قيافه عبوس آقا محمد خان قجر و ريخت منحوس نادر شاه افشار را جلو نظرت مجسم كن تا به عرضم برسي. آن كه خنده و ياس را <BR>مي شناسد چه طور ممكن است به سخافت فرمان بركندن اهالي شهر پي نبرد يا از بر پا كردن كله منار بر سر راهي كه از آن گذشته شرم نكند ؟<BR>اين شعر را يك دختر بچه كودكستاني سروده :<BR>اين گل رنگ است <BR>شكفته تا جهان را بيارايد<BR>قانوني هست كه چيدن آن را منع مي كند <BR>ورنه ديگر جهان سحر انگيز نخواهد بود<BR>و دوباره سپيد و سياه خواهد شد. (5)<BR>من يقين دارم دستهاي اين كودك در هيچ شرايطي به خون آغشته نخواهد شد ، چون حرمت و فضيلت زيبايي را درك كرده است. من شعر اين دخترك پنج شش ساله را درك مي كنم و شعر سپهري را نه.<BR><BR><BR>(1) : مزغل: بر وزن منظر ، شكافهاي بلند و باريك بالاي ححصارهاي برج و بارو كه از آنها به سوي دشمن تير مي افكندند.<BR>(2): برتلدبرشت . همان ماخذ.<BR>(3): همان ماخذ .<BR>(4): شاملو: آخر بازي (ترانه هاي كوچك غربت ). <BR>(5): Genevieve Gerst ساكن ميل ولي Mill Valley كاليفرنيا. شعر در ماهنامه Poetry Flash چاپ بركلي . شماره نوامبر 1990 به چاپ رسيده و در ترجمه اش دستكاري مختصري صورت گرفته .</P> <P align=justify>*******************************************************</P> <P align=justify>برگرفته از سایت سهراب-<FONT color=#6666ff> ما هم "فقط نگاه می کنیم"</FONT></P></DIV> Thu, 30 Aug 2007 12:05:28 GMT http://commenting.blogfa.com/?blogid=gorbatedasht&postid=52 gorbatedasht http://gorbatedasht.blogfa.com/post-52.aspx http://gorbatedasht.blogfa.com/post-51.aspx در فستیوال بروکلین این بار فیلمی انیمیشن به روی پرده رفت به نام صدای پای آب .</P> <P>کارگردان : علیرضا درویش</P> <P>محصول مشترک ایران واسپانیا- مدت: ۶ دقیقه</P> <P>طرح اصلی اثر: جستجو به دنبال انواع زندگی. رسیدن زندگی جدید. این جستجو یک جستجوی سمبلیک است. ( واحتمال قوی از شعر سهراب برگفته شده هر چند هیچ اشاره ای به این موضوع نشده است.)</P> <P>&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; <IMG alt="" hspace=0 src="http://i16.tinypic.com/6b0urkp.jpg" align=baseline border=0></P> <P>&nbsp;</P> Thu, 30 Aug 2007 11:38:30 GMT http://commenting.blogfa.com/?blogid=gorbatedasht&postid=51 gorbatedasht http://gorbatedasht.blogfa.com/post-51.aspx http://gorbatedasht.blogfa.com/post-50.aspx Mon, 27 Aug 2007 11:34:18 GMT http://commenting.blogfa.com/?blogid=gorbatedasht&postid=50 gorbatedasht http://gorbatedasht.blogfa.com/post-50.aspx http://gorbatedasht.blogfa.com/post-49.aspx <P class=MsoNormal style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt; TEXT-ALIGN: center" align=center><SPAN lang=FA dir=rtl style="FONT-SIZE: 18pt; FONT-FAMILY: Tahoma; mso-bidi-language: FA"><FONT size=2>عشقِ آبی(1)<?xml:namespace prefix = o ns = "urn:schemas-microsoft-com:office:office" /><o:p></o:p></FONT></SPAN></P> <P class=MsoNormal style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt; TEXT-ALIGN: right" align=right><SPAN lang=FA dir=rtl style="FONT-FAMILY: Tahoma; mso-bidi-language: FA"><SPAN style="mso-spacerun: yes">&nbsp; </SPAN>حرف زدن راجع به فیلم ها عباس کیارستمی کار بسیار سختی است. اساساً فیلم ها ی کیارستمی تن به بادِ هر نقدی نمی دهند. ما هم قصدِ چنین کاری را نداریم. ولی نمی توان به راحتی از کنار فیلمِ ((خانه ی دوست کجاست؟)) گذشت. فیلمی که کیارستمی در سال 1365 آن را به یادِ سهراب سپهری و به یاد ِ شعرِ ((نشانی)) اش ساخته. شاید عباس کیارستمی که تحصیلات نقاشی دارد و با ادبیات و شعر<SPAN style="mso-spacerun: yes">&nbsp; </SPAN>به شدت آشناست و در خلاقیتِ فیلم سازی بی نظیر، بهترین گزینه برای ساختِ فیلمِ (( خانه ی دوست کجاست؟)) بوده. برای تقدیر از یادمانی که کیارستمی از سهراب به تصویر کشیده، مقاله ای را دو بخش تهیه کرده ایم که تقدیمِ خوانندگانِ معرفت شناس می کنیم. در بخشِ نخست تنها اطلاعاتی حاشیه ای راجع به فیلم می دهیم و در بخشِ دوم هم به نمادپردازی ها و ویژگی های هنریِ این اثر می پردازیم. توصیه می کنم حتماً شعرِ نشانی و فیلمِ خانه ی دوست کجاست را موردِ بررسی و مقایسه قرار دهید.<IMG style="WIDTH: 165px; HEIGHT: 220px" alt="" hspace=5 src="http://agrandsimanmag.persiangig.com/film-review/kiarostami.jpg" align=baseline border=2>&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;</SPAN><SPAN lang=FA dir=rtl style="FONT-FAMILY: Tahoma; mso-bidi-language: FA"><SPAN style="mso-spacerun: yes">&nbsp;&nbsp;</SPAN><SPAN style="mso-spacerun: yes">&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;</SPAN><SPAN style="mso-spacerun: yes">&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;</SPAN><SPAN style="mso-spacerun: yes">&nbsp;<IMG style="WIDTH: 174px; HEIGHT: 223px" height=207 alt="" hspace=0 src="http://www.qoqnoos.com/body/poem/new-poem/sohrab/sepehri.gif" width=151 align=baseline border=2></SPAN><SPAN style="mso-spacerun: yes">&nbsp;&nbsp;&nbsp;</SPAN></SPAN></P> <P class=MsoNormal style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt; TEXT-ALIGN: right" align=right><SPAN lang=FA dir=rtl style="FONT-FAMILY: Tahoma; mso-bidi-language: FA"><SPAN style="mso-spacerun: yes">&nbsp;</SPAN>و اکنون نکاتی از حاشیه ی فیلم:<o:p></o:p></SPAN></P> <P class=MsoNormal style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt; TEXT-ALIGN: right" align=right><SPAN lang=FA dir=rtl style="FONT-FAMILY: Tahoma; mso-bidi-language: FA">1) فیلم محصولِ سال 65 است و بهتر است آن را با جغرافیای زمانیِ خودش و جغرافیای زمانیِ سینمای آن سال های ایران مقایسه کرد. <o:p></o:p></SPAN></P> <P class=MsoNormal style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt; TEXT-ALIGN: right" align=right><SPAN lang=FA dir=rtl style="FONT-FAMILY: Tahoma; mso-bidi-language: FA">2) مدت فیلم 83 دقیقه است که در هیچ استانداردِ سینمایی نمی گنجد. اصولاً کیارستمی معتقد است که نوعِ داستان زمان فیلم را تعیین می کند.<o:p></o:p></SPAN></P> <P class=MsoNormal style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt; TEXT-ALIGN: right" align=right><SPAN lang=FA dir=rtl style="FONT-FAMILY: Tahoma; mso-bidi-language: FA">3) کیومرثِ پور احمد، کارگردانِ بزرگ، در این فیلم دستیارِ کیارستمی بوده!<o:p></o:p></SPAN></P> <P class=MsoNormal style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt; TEXT-ALIGN: right" align=right><SPAN lang=FA dir=rtl style="FONT-FAMILY: Tahoma; mso-bidi-language: FA">4) عباس کیارستمی هم مثلِ کارگردان های بزرگی چون ابراهیم فروزش، رخشان بنی اعتماد، کیومرث پور احمد و... کارش را در کانونِ رشد آغاز کرده و از این رو در فیلم سازی برای کودکان تبحر دارد.<o:p></o:p></SPAN></P> <P class=MsoNormal style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt; TEXT-ALIGN: right" align=right><SPAN lang=FA dir=rtl style="FONT-FAMILY: Tahoma; mso-bidi-language: FA">5) تدوینِ فیلم هم با خودِ کارگردان است. کیارستمی در چند اثرِ دیگر هم که حتا خودش کارگردان نبوده، توانایی اش را در تدوین به رخ کشیده.<o:p></o:p></SPAN></P> <P class=MsoNormal style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt; TEXT-ALIGN: right" align=right><SPAN lang=FA dir=rtl style="FONT-FAMILY: Tahoma; mso-bidi-language: FA">6) مدیریتِ فیلم برداری با فرهادِ صبا است که در سال های آینده با فیلم هایی چون ((چکمه)) و ((تیک تاک)) مهارتش در فیلم برداریِ کودکان را نشان می دهد.<o:p></o:p></SPAN></P> <P class=MsoNormal style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt; TEXT-ALIGN: right" align=right><SPAN lang=FA dir=rtl style="FONT-FAMILY: Tahoma; mso-bidi-language: FA">7) این چهارمین فیلمِ کارگردانِ مذکور است و دومین فیلمِ او پس از انقلاب. اساساً کیارستمی با (( خانه ی دوست کجاست؟)) دیده می شود و راهِ شهرت را می پیماید.<o:p></o:p></SPAN></P> <P class=MsoNormal style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt; TEXT-ALIGN: right" align=right><SPAN lang=FA dir=rtl style="FONT-FAMILY: Tahoma; mso-bidi-language: FA">8) متاسفانه فیلم موسیقیِ ویژه ای ندارد!(موسیقیِ آن انتخابی است) اما در انتخابِ موسیقی دقتِ مناسبی لحاظ گردیده.<o:p></o:p></SPAN></P> <P class=MsoNormal style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt; TEXT-ALIGN: right" align=right><SPAN lang=FA dir=rtl style="FONT-FAMILY: Tahoma; mso-bidi-language: FA">&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; </SPAN></P> <P class=MsoNormal style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt; TEXT-ALIGN: right" align=right><SPAN lang=FA dir=rtl style="FONT-FAMILY: Tahoma; mso-bidi-language: FA">&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; <IMG height=177 alt="" hspace=0 src="http://i15.tinypic.com/5xoqas3.jpg" width=134 align=baseline border=0></SPAN></P> <DIV dir=rtl align=center><SPAN dir=rtl style="FONT-SIZE: 14pt; FONT-FAMILY: Tahoma; mso-bidi-language: FA"><FONT style="BACKGROUND-COLOR: #cc6633"><SPAN style="mso-spacerun: yes"></SPAN><SPAN lang=FA></SPAN></FONT></SPAN>&nbsp;</DIV> Sun, 26 Aug 2007 19:00:18 GMT http://commenting.blogfa.com/?blogid=gorbatedasht&postid=49 gorbatedasht http://gorbatedasht.blogfa.com/post-49.aspx