قبل از هر چیز باید از فاصله افتادن در درج مطالب عذر خواهی کنیم. درگیر ثبت نام دانشگاه بودیم و تهیه ی ویژه نامه. به هر حال امروز مطلب کوتاهی را خدمتتان عرض می کنم:
دیروز مشغول تماشای فیلم ((طعم گیلاس)) عباس کیارستمی بودم. دو تا دیالوگ در فیلم بود که به شدت من را به یاد سهراب سپهری می انداخت. نخست: (راننده با صدای غصه دار) من می دونم که خودکشی گناه کبیره است ولی خوشبخت نبودن هم گناه بزرگیه. دوم:(پیرمرد با لباس نصیحت ولهجه ی آذری) اصلاً همه چیه دنیا رو بذار کنار، آدم نمی تونه از مزه ی یه گیلاس بگذره.