زیاد شنیده نشده که سهراب در قالب سنتی شعر بگوید. ولی سهراب غزلیات شیوایی داشت که کمتر به آن اشاره می شد. مهمترین ایرادی که می توان به این غزلیات نسبت داد شاید این باشد که همچون دیگر اشعار سهراب شناسنامه ای از سهراب ندارند. سعنی جایی از آن نمی توان امضای اثر سهراب را دید. این غزلیات را نخستین بار ژریدخت سپهری در کتاب ((هنوز در سفرم)) منتشر کرد. قرار شده که در ویژه نامه  نمونه ی دیگری از این غزلیات را چاپ کنیم. در صورت تمایل جهت دریافت ویژه نامه ی رایگان به ما ایمیل بزنید.

این نوا چیست که از پرده ی جان می شنوم                    گوش دل باز که اسرار نهان می شنوم

پس این پرده چه سوزی و چه سازی است که من            آتشیننغمه ای از زخمه ی جان می شنوم

آن سروشی که مرا بود به سر منزل شوق                     دیده هوش به راهش نگران می شنوم

نشنید آنچه مرا گوش خرد در همه عمر                         حالیا مست می ذوقم و آن می شنوم

ای نوازنده فکن زخمه مزن راه دگر                                که من از ساز پس پرده فغان می شنوم

با می حال کنار آمد و دل محرم شد

ای بسا راز چو رفتم زمیان می شنوم