چند روز پیش کتابی را از دوستم گرفتم که نامش بود: خانه ی دوست کجاست. کتاب فوق العاده ای درباره ی سهراب بود. در این کتاب گران مایه که استاد صایم کاشانی زحمتش را کشیده، بزرگان ادب معاصر هشت کتاب را نقد می کنند. همچنین خاطرات فرح بخشی هم از نزدیکان سهراب دستچین شده که خواندنش خالی از لطف نیست. از آن جا که دست یازیدن به این کتاب کار ساده ای نیست، آدرس دقیقش را ذکر می کنم:
نام: خانه ی دوست کجاست مؤلف: استاد سید علی اصغر صایم کاشانی انتشارات: مرسل(کاشان) شابک: 1-67-6446-964

در ضمن می توانید به آدرس رو برو هم مراجعه کنید: www.morsalpub.com
http://www.morsalpub.com/images/cover/medium/khaneye-doost-kojast.jpg

قبل از هر چیز باید از فاصله افتادن در درج مطالب عذر خواهی کنیم. درگیر ثبت نام دانشگاه بودیم و تهیه ی ویژه نامه. به هر حال امروز مطلب کوتاهی را خدمتتان عرض می کنم:
دیروز مشغول تماشای فیلم ((طعم گیلاس)) عباس کیارستمی بودم. دو تا دیالوگ در فیلم بود که به شدت من را به یاد سهراب سپهری می انداخت. نخست: (راننده با صدای غصه دار) من می دونم که خودکشی گناه کبیره است ولی خوشبخت نبودن هم گناه بزرگیه. دوم:(پیرمرد با لباس نصیحت ولهجه ی آذری) اصلاً همه چیه دنیا رو بذار کنار، آدم نمی تونه از مزه ی یه گیلاس بگذره.

برای دومین بار به عرض می رسانیم که گروه نویسندگان غربت دشت در نظر دارد برای روز پانزدهم مهر ماه، سالروز تولد سهراب سپهری، ویژه نامه ی رایگانی را در اختیار علاقه مندان قرار دهد. در صورت تمایل کافی است فقط به ما ایمیل بزنید.

gorbatedasht@yahoo.com

زیاد شنیده نشده که سهراب در قالب سنتی شعر بگوید. ولی سهراب غزلیات شیوایی داشت که کمتر به آن اشاره می شد. مهمترین ایرادی که می توان به این غزلیات نسبت داد شاید این باشد که همچون دیگر اشعار سهراب شناسنامه ای از سهراب ندارند. سعنی جایی از آن نمی توان امضای اثر سهراب را دید. این غزلیات را نخستین بار ژریدخت سپهری در کتاب ((هنوز در سفرم)) منتشر کرد. قرار شده که در ویژه نامه  نمونه ی دیگری از این غزلیات را چاپ کنیم. در صورت تمایل جهت دریافت ویژه نامه ی رایگان به ما ایمیل بزنید.

این نوا چیست که از پرده ی جان می شنوم                    گوش دل باز که اسرار نهان می شنوم

پس این پرده چه سوزی و چه سازی است که من            آتشیننغمه ای از زخمه ی جان می شنوم

آن سروشی که مرا بود به سر منزل شوق                     دیده هوش به راهش نگران می شنوم

نشنید آنچه مرا گوش خرد در همه عمر                         حالیا مست می ذوقم و آن می شنوم

ای نوازنده فکن زخمه مزن راه دگر                                که من از ساز پس پرده فغان می شنوم

با می حال کنار آمد و دل محرم شد

ای بسا راز چو رفتم زمیان می شنوم